Kárahnjúkar vörðuðu veginn

Kárahnjúkavirkjun varðaði veginn að efnahagshruninu. Þetta er atriði sem of sjaldan er bent á í umræðu undanfarinna mánaða. Fyrir utan alþjóðlega lausafjárkreppu, þá er enginn einstaka íslenskur atburður sem átti jafn stóran þátt í hruninu hérlendis. Öllum verður það deginum ljósara sem fylgdust með viðtali Egils Helgasonar við Hjálmar Gíslason hjá Data Market, þar sem hann lýsir því þegar krónan varð vænn fjárfestingarkostur við yfirlýsingu Alcoa um að byggja álvers, og síðan við tilkynningu Friðríks Sophussonar 2. apríl 2004 um að stærsta fjárfesting Íslandssögunnar væri í uppsiglingu. Nú er ennþá talað um að jöklabréf og erlend peningabréf sitji efnahagsuppbyggingu fyrir þrifum. Þegar síðan við bættist að Davíð Oddsson með Halldór í taumi jók á sama tíma á útþenslu hins opinbera og hvöttu til stórframkvæmda, gegn ráðum allra hagfræðinga innlendra sem erlendra að draga saman sem kostur væri, þá var síðasti naglinn settur í kistu góðærisins. Þetta var svona "general Custer decision" að gera þveröfugt við það sem andstæðingurinn býst við til að hafa forskot þess að koma á óvart! Síðan ætlaði að vísu Davíð að setjast í seðlabankann við að handstýra efnahagskerfinu, svona til að standa vörð um arfleifð sína og eftirmæli. Svo, jú, Kárahnjúkavirkjun varðaði vissulega veginn sem stærsti einstaka atburður eða ákvörðun sem leiddi til efnahagshrunsins, en stærsti einstaki sökudólgurinn var .....

Fyrsta sýnishorn úr Draumalandinu